Pagina's

vrijdag 2 december 2016

Verhuizing

Aangezien het toch al druk genoeg is met Sinterklaas (kadootjes, gedichtjes, stuiterend kind), de man zijn bedrijf en mijn eigen werk vond ik het een goed moment om ook nog te verhuizen ;-)

Mijn blog dan wel - een lijfelijke verhuizing stellen we nog even uit. 
En dus schrijf ik vanaf nu spannend - spannend op een eigen wordpress-site.

Hij is nog niet perfect - maar zo is het nu eenmaal.
Net een echte verhuizing dus.

Verhuizing



Klik hier als je wilt weten wat ik vandaag schreef. 

donderdag 1 december 2016

Een mooie dag

Sommige dagen zijn gewoon zo mooi. Gisteren werd ik alleen van de stralende zon al blij. Dat we uit konden slapen en 'de rommelpieten' misliepen was alleen maar bonus.

Het fijne aan kinderen is dat je meer ziet als je de wereld door hun ogen bekijkt. Dan worden etende geitjes een hele beleving (zeker met de rare geluiden die ze erbij maakten - helaas niet bijgevoegd).



De bevroren bladeren worden kunst (en zijn ze dat eigenlijk niet ook?) en de lucht bij ondergaande zon was het meesterwerk van de dag. Helaas lukte het me maar matig om een mooie foto te nemen. Degene achter mij ramde op de toeter de seconde dat het licht op groen ging.

Helaas zijn mooie luchten zelden
zo mooi op foto te vangen
als ze in het echt zijn.
Kunst! 




Hopelijk vandaag weer zo'n mooie dag!


Heb jij gisteren ook zo genoten van het mooie weer?




woensdag 30 november 2016

Over Sinterklaas, zelfgebakken kruidnoten en rare gebruiken

Ik blijf nog even in Sinterklaas-sferen. Die man is ook zo aanwezig in ons huishouden, dat ik er niet omheen kan. Wat zal ik blij zijn als hij weer weg is (nog zes nachtjes slapen!).
Ondertussen doen we in de light-vorm echter vrolijk mee.

Op school zouden alle kinderen hun schoen zetten. Dus moest er een schoen mee naar school. Toevallig reed die ochtend ook het vriendinnetje van zoon mee. Moeder spreekt slecht Nederlands en de inhoud van de nieuwsbrief (waarin alle communicatie vanuit school staat) gaat dus volledig aan haar voorbij. Meestal brief ik belangrijke dingen door, maar dat van die schoen was ik zelf ook bijna vergeten.

En dus begon ik 's morgens aan de deur over de schoen. Ze snapte niet waarom, maar begreep dat er schoenen mee moesten. Dus werd er een paar gepakt. Vervolgens kostte het me even om uit te leggen dat er maar één schoen mee moest naar school. Haar zus werd erbij gehaald om mij aan te horen en ook dochter mengde zich in het gesprek. Het was een heel gedoe met die schoen.

Uiteindelijk begreep moeder dat het iets te maken had met een Nederlands feest en dat er één schoen mee moest. Ze vonden het wel een zeer vreemd gebruik (waarbij het niet hielp dat ik niet uitgelegd kreeg wát we dan met die ene schoen gingen doen.... grinnik....). Maar die schoen kreeg ik mee. Vriendinnetje was er erg blij mee.

Wat ik ook mee nam, waren zelfgebakken lactose- en glutenvrije kruidnoten voor in de schoen van zoon.

Zelfgemaakte glutenvrije en lactosevrije
Kruidnoten

Het recept voor kruidnoten heb ik van Miss Glutenvrij. Ik maakte er mijn eigen kruidenmengsel voor - volgens dit recept. De kruidnoten waren makkelijk te maken en ERG lekker. Ik bakte ze misschien wat minder krokant dan ze zouden moeten, waardoor ze qua bite meer op pepernoten lijken. Dat vind ik zelf echter dusdanig lekker dat ik deze variant er maar inhoud.

Hoe dan ook: een echte aanrader deze kruidnoten. Ik vind ze eerlijk gezegd lekkerder dan wat ik mét gluten in de winkel koop.

dinsdag 29 november 2016

De foute kant van Sinterklaas

Het gaat hier 1000 % beter (ongeveer) sinds zoon weet dat Sinterklaas niet bestaat. Als ik dat geweten had, dan had ik het arme kind vorig jaar al verteld dat het allemaal één groot spel is. We beleven eindelijk weer wat plezier aan de goedheiligman. En dat is maar goed ook, want hij blijft maar liefst drie weken!

Ondanks de teruggekeerde lol zitten er nog wel een aantal kantjes aan het sinterklaasfeest waar ik niet blij van wordt.

Laten we beginnen met het sinterklaasjournaal.

Welke kinderverpester heeft bedacht dat daar (als je het via internet terug kijkt) twee reclames voor moeten zitten? Het is verplichte kost op bijna alle scholen - die daarmee dan dus ook die reclame opdringen. Oftewel: verplicht reclame kijken op school... Ik vind dit zo niet oké. 

Dan hebben we nog de overload aan prikkels en activiteiten. Op school hebben we:

  • Dagelijks sinterklaasjournaal (wat we thuis bij het ontbijt verplicht vooruitkijken, want anders is het te spannend).
  • Muffins bakken voor wellespiet.
  • Schoen zetten
  • Pieten die één keer de hele school zo gigantisch overhoop halen, dat de leerkracht de volgende ochtend minstens een uur aan het werk is om de boel weer een beetje op orde te krijgen. 
  • Sinterklaas op school (met een spannende start en een omgegooid rooster). 

Gelukkig wonen we in een klein dorp en kijken we geen tv. Daarmee wordt waarschijnlijk een berg aan Sinterklaas-gedoe gefilterd.

En zelfs nu vraagt zoon inmiddels dagelijks wanneer Sinterklaas eindelijk weer weg is (in Nederland is dit nog 7 nachtjes slapen, voor onze Zuiderburen 8 nachtjes, voor wie het wil weten ;-))

Wat mij betreft was het vanavond Sinterklaasavond, dan waren we er maar klaar mee.

Wat vind jij eigenlijk van Sinterklaas?

maandag 28 november 2016

Van die dingen die je niet durft weg te gooien

Dozen vol gaan hier de deur uit. Boeken, kleding, speelgoed, films en weet ik het niet. Alles mag weg. Ik heb er geen moeite mee om spullen weg te doen. In een zucht laat ik alles gaan, op weg naar de kliko of een nieuwe eigenaar.
Doopkaars

Maar wat moet ik in vredesnaam met dingen zoals mijn doopkaars?

Ook al hoef ik zelf niets meer met dat ding, het voelt nogal dubieus om het ding weg te gooien, 
En het opbranden van je zo'n kaars is ook zo... tja... bijgelovig eng....

Mijn geborduurde geboortetegeltje is overigens ook zoiets. 
Geen idee wat ik ermee moet, maar weg kan het niet. 

Voor degenen die er ooit eentje kregen: wat heb jij met je doopkaars gedaan? 


Of heb jij andere dingen waar je eigenlijk niets meer mee wil, maar die toch niet weg kunnen?

zaterdag 26 november 2016

Opvoedkundige tip: hoe zorg je ervoor dat je kind luistert?

Het lastige met zoon en zijn onzichtbare rugzakje, is dat het bij hem soms even zoeken is naar wat werkt. Al doende leren we steeds wat bij. Soms uit de praktijk, soms van een boek of website en soms van een stukje ondersteuning.

Het leuke is dat de opvoedkundige truukjes die ik al doende leer bij andere kinderen vaak ook heel goed werken. Soms is het net alsof ik een toverstafje heb (en soms is ie zoek... ;-))

Één van de 'truukjes' waar ik erg enthousiast over ben is een bepaalde wijze van communiceren. Het is een vrij simpele methode (hoewel je er wel even op moet oefenen), maar toch zitten er meerdere dingen in verweven. Daarover vertel ik zo meer.

Heel bondig geformuleerd zorgt dit opvoedkundige truukje ervoor dat je zelf vollediger communiceert en daarmee je kind stimuleert om dit ook te doen, waarmee je de onderlinge band en de wil om mee te werken vergroot.

Klinkt goed, nietwaar?

Het communicatie truukje:

Het kind doet / zegt / wil / vindt / voelt iets.

Stap 1 

Jij laat non-verbaal merken dat je de (verbale / non-verbale) boodschap van je kind 'hoort'. Je maakt dus contact door te kijken (al dan niet op ooghoogte bij het kind), te knikken of (verbaal) te reageren met 'oh', 'goh' of 'zo' enzovoorts.

Stap 2

Je verwoord neutraal wat je kind zegt / doet / wil / voelt / zegt - als je kind wat zegt kun je het gewoon herhalen. Let op: dit moet geen vraag zijn, maar een concluderende zin. 
Je start de zin met 'jij' 
Zoals bijvoorbeeld: 
'jij springt op de bank'
'jij wil een koekje.' 
'jij bent verdrietig'

Stap 3

Aan je neutrale zin koppel je een reactie: je stelt bijvoorbeeld een grens, geeft uitleg, babbelt, vertelt wat het gevolgen ergens van zijn enzovoorts

Je past deze methode dus niet alleen toe als je wilt corrigeren (hoewel het daar vaak wel goed bij werkt).

Wat bereik je met deze communicatie strategie?

Je kind voelt zich gehoord

Dit is goed voor de verbinding tussen jou en je kind. Daarnaast heeft een kind wat zich gehoord voelt eerder de neiging tot gehoorzamen.


Contact en adempauze voor iedereen

Na het maken van het contact (kijken, 'goh'-en) begint je reactie met jij en een neutrale beschrijving.
Voorbeelden hiervan zijn: 'jij wil een koekje', 'jij zet de tv aan', 'jij wil graag vooruit rennen' enzovoorts. Zo'n neutrale eerste zin geeft iedereen eigenlijk even lucht.
Je geeft ten eerste jezelf een adempauze. Dat is mooi, want dan kun je bedenken wat je verder nog wilt zeggen. Dit is vooral fijn als je een kind hebt wat je veel moet corrigeren. Hierdoor blijf je makkelijker uit emotie. Ik merk zelf dat ik door die neutrale eerste zin ook minder snel het woordje 'nee' gebruik in de vervolg zin. Niet dat het veel vaker 'ja' is, maar ik verwoord het automatisch anders en dat werkt goed door in het verwerken van de boodschap. Kinderen kunnen het woordje 'nee' kennelijk slecht horen.

Daarbij krijgt je kind door de neutrale omschrijving de tijd om van zijn / haar actie over te schakelen naar wat jij nou eigenlijk zegt - met daarmee een grotere kans dat je boodschap daadwerkelijk aankomt.

Tot slot (maar zeker niet als minst belangrijke punt): door de neutrale beschrijving maak je contact met je kind. Deze heeft het gevoel dat hij / zij gehoord wordt en dat je hem / haar begrijpt. Dit werkt goed door op de totale interactie.


Koppeling van actie aan gevolg

Na de neutrale omschrijving geef je een reactie op de actie / emotie. Voorbeelden hiervan zijn:
(Jij wilt een koekje) 'maar we gaan zo eten. Morgen mag je weer een koekje'
(Jij zet de tv aan) 'je mag tv kijken, maar ik wil niet dat je de tv zomaar aanzet. Eerst vragen.'
(Jij wil vooruit rennen) 'dat mag, ren maar vooruit tot aan de weg.'
enzovoorts.

Met deze reactie stel je grenzen en koppel je de actie van je kind met jezelf / een ander persoon / 'de wereld' / gevolgen. Het vertelt je kind dat hij geen losstaand iets is, maar in verbinding staat met anderen. Ook verwoord je regels, gevolgen en waardering.

Het mooie is dat we het als ouders vaak al gewend zijn om te reageren met deze stap. Alleen gebruik je hem dan vaak als eerste reactie.

Een kind laat een tekening zien en jij zegt 'wat mooi'.
Of een kind laat iets vallen en jij roept 'kijk uit!'.

Het toevoegen van de eerste twee stappen (contact maken en neutraal zeggen wat er gebeurd) maakt de communicatie completer en zorgt ervoor dat je als ouder beter gehoord wordt - letterlijk!

Dan krijg je dus: '
'Jij hebt een tekening gemaakt, wat mooi!'
Of:
'Jij bent trots op je tekening', ik zie dat je je best erop hebt gedaan.' 
Of:
'jij laat de jam vallen. Oei... nou ligt er overal kleverige jam. Pak maar een doekje, dan ruimen we het samen even op.'

Tot slot

Toen ik voor het eerst deze methode doornam vroeg ik me af wat het in vredesnaam voor verschil zou maken. Het heeft me echt verbaast hoeveel het uitmaakt. Op dit moment gebruik ik deze manier van praten door de dag heen meerdere keren. Simpelweg omdat ik merk dat het een direct positief gevolg heeft op de interactie met zoon én met andere kinderen - en zelfs tussen kinderen onderling.

Niet alleen wordt er beter gehoorzaamd (soms ;-)), er wordt in zijn geheel beter gecommuniceerd. Ook zoon komt steeds vaker met een volledige boodschap.

Het is wel even wennen om die neutrale zin eerst te zeggen, maar als je jezelf aanleert om te beginnen met 'jij' dan ben je al half op weg. 

Ik hoop dat je wat hebt aan dit handvat. Mocht je het daadwerkelijk gaan toepassen, dan ben ik erg benieuwd naar je ervaringen. Hopelijk zijn die net zo positief. 




vrijdag 25 november 2016

Echt nesteldrang

Of het nou aan de plannen ligt om te stoppen met werken, of dat ik daadwerkelijk een voorgevoel heb - geen idee. Feit is dat ik echt de riebels heb. Alles moet aan kant, opgeruimd, ontrommeld en af. Er wordt korte metten gemaakt met alles wat overbodig is en ik zit gemiddeld nog steeds op een doos spullen per dag wat het huis verlaat.

De man is geloof ik blij dat mijn werk nog niet gestopt is. Nu kan hij het nog enigszins bijhouden.

Deze week kreeg ik het serieus benauwd omdat de tweede kinderkamer nog niet af is. De man zijn hobbyspullen en memoralia (en dat is samen een berg spullen) staan in die kamer, samen met het logeerbed en een krat met nog meer hobbyspullen.

Onze kledingkast is inmiddels gelukkig dusdanig ontrommeld, dat ik in totaal een volledige paxkast leeg heb gekregen. Dus heb ik samen met zoon vrijwel alle spullen van de logeerkamer overgeheveld naar onze slaapkamer.
Het uitzoeken komt dan wel als de man het wat rustiger krijgt (hoop ik!).

Nu ligt onze kledingkast weer vol en is de kast in de logeerkamer bijna leeg.

2/3 lege kastruimte!
(het volle deel staat niet
op de foto)
En ik ga binnenkort alle kasten nog maar eens nalopen voor een volgende opruimronde.




Dus ja... oké... het is toch wel echt nesteldrang geloof ik...